Ο Χρηστάκης τρώει έξω #1

Museum Café ή αλλιώς Το Μουσείο, ο Σκαρμούτσος και τα Χρυσόψαρα

 

Το Μουσείο

Την πρώτη φορά που βρεθήκαμε τυχαία στο καφέ του Μουσείου δεν είχαμε ιδέα περί τίνος πρόκειται, ήμασταν μάλιστα και λίγο καχύποπτοι γιατί είχαμε πάει σε αντίστοιχα άλλα καφέ μουσείων εντός κι εκτός Ελλάδος που ήταν πανάκριβα και ο καφές τους δεν πινόταν. Τελικά εκεί ο καφές μας άρεσε, αλλά πολύ περισσότερο μας άρεσε το γεγονός ότι ο τρίχρονος γιος μας φάνηκε να ενθουσιάζεται τόσο από τον άνετο και ταυτόχρονα αρκετά προστατευμένο χώρο στον κήπο, όσο και από τη λίμνη με τα χρυσόψαρα και τα νούφαρα. Έτσι την επόμενη φορά αποφασίσαμε να πάμε πρωί για να επισκεφτούμε το «Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας» και να δοκιμάσουμε και το εστιατόριο μια και όπως μας ενημέρωσε μια γνωστή, το μενού πλέον επιμελείται ο σεφ Δημήτρης Σκαρμούτσος τον οποίο έχω σε μεγάλη εκτίμηση κι εγώ και ο ουρανίσκος μου από τότε που πάλι τυχαία, έφαγα μία από τις καλύτερες ομελέτες της ζωής μου στο «Έργον» στη Θεσσαλονίκη.

Όπως αποδείχτηκε λοιπόν είχαμε πολύ ωραία ιδέα. Το Μουσείο ήταν όπως το θυμόμουν από τότε που είχα πάει με το σχολείο το 1821 και παρόλο που εμένα πλέον όλα τα ζωάκια με τα ψεύτικα μάτια μου φέρνουν ανατριχίλα, ο γιος μου ενθουσιάστηκε και ζητάει συχνά να ξαναπάμε. Είναι κατά κάποιο τρόπο μια μαζεμένη και ασφαλής εναλλακτική του ζωολογικού κήπου χωρίς τα χιλιόμετρα, τις «ευωδιές» και τις συχνά αντίξοες καιρικές συνθήκες.

ο Σκαρμούτσος…

Όσο για το φαγητό, ήταν πραγματικά υπέροχο αν και λίγο ακριβό. Υπέροχο βέβαια φάνηκε σ’ εμάς γιατί ο γιος μας δεν εντυπωσιάζεται από περγαμηνές και αστέρια Μισελέν. Γι’αυτό και αν το εστιατόριο που θα φάμε δεν σερβίρει σκέτα άσπρα ζυμαρικά, τοποθετείται αυτόματα στα μαύρα κατάστιχα και αντιμετωπίζεται με αφόρητη γκρίνια σε τυχόν μελλοντική επανάληψη της επίσκεψης μας σε αυτό. Το συγκεκριμένο λοιπόν εστιατόριο σερβίρει ένα πιάτο με παπαρδέλες συνοδευόμενο από μοσχαράκι ραγού το οποίο αφού τους ενημέρωσα ότι δεν χρειάζεται να το φέρουν, επέμεναν ότι μπορεί να το φάει κάποιος άλλος και είχαν δίκιο. Το έφαγα εγώ (ΚΑΙ αυτό). Τα ζυμαρικά του μικρού ήρθαν πρώτα και γρήγορα και στη συνέχεια ήρθαν και τα υπόλοιπα.

Δοκιμάσαμε για πρώτα φάβα με λουκάνικο και καραμελωμένα κρεμμύδια, σαλάτα με μαρούλια, ραπανάκια, σπαράγγια, λιναρόσπορο και γκότζιμπέρι. Για κυρίως πήραμε ένα κοτόπουλο με πατατοσαλάτα κι ένα burger με ελληνικό black angus, μετσοβέλλα και προσούτο κι εξαφανίσαμε τα πάντα. Στο τέλος πήραμε και μια τάρτα αλμυρής καραμέλας με σοκολάτα γάλακτος και παγωτό βανίλια «ίσα για τη γεύση» κι εκεί ο Χρηστάκης αγάπησε τον σεφ οριστικά κι αμετάκλητα.

…και τα χρυσόψαρα

Αφού αποφάγαμε, έπρεπε υποχρεωτικά να πάμε να δούμε πάλι τα χρυσόψαρα, να πούμε εκατό φορές ‘πω πω τι μεγάλη ψαρούκλα!’, άλλες εκατό ότι δεν βουτάμε τα χέρια μας στο νερό και δεν ανεβαίνουμε πάνω στο πεζούλι γύρω από τη λιμνούλα κι ότι δεν πατάμε στον καναπέ και στην πλάτη του κυρίου που κάθεται δίπλα στη λιμνούλα για να δούμε καλύτερα τα χρυσόψαρα (αν αποφασίσετε να πάτε στο συγκεκριμένο μέρος και τα παιδάκια δεν είναι η καλύτερή σας, καλύτερα να αποφύγετε το τραπέζι δίπλα στη λιμνούλα). Μ’αυτά και μ’αυτά, φύγαμε όλοι ευχαριστημένοι με τα μάτια γεμάτα όμορφες εικόνες, τις κοιλιές γεμάτες από όμορφα φαγητά και τις τσέπες λίγο πιο άδειες σε σχέση με άλλα κυριακάτικα γεύματα σ’ εστιατόρια.

Info: Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας,  Λεβίδου 13 & Όθωνος, Κηφισιά, 210 8011170
Τιμή: € 35 – 40 το άτομο

 

Η Βίκυ Μωραγιάννη είναι καθηγήτρια ξένων γλωσσών αλλά έχει ασχοληθεί κατά καιρούς και με μεταφράσεις και μάρκετινγκ. Έχει σπουδάσει Γαλλική Γλώσσα και Φιλολογία στο Ε.Κ.Π.Α και Ιστορία Λογοτεχνίας και Θεάτρου στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι με ειδίκευση στη Λογοτεχνία του 18ου αιώνα. Έχει πάθος με το θέατρο, τον κινηματογράφο, το διάβασμα και το φαγητό. Γράφει στο blog Η Αλίκη στη Χώρα των Μεγάλων, ιστορίες από το οποίο συμπεριλαμβάνονται στο ομότιτλο βιβλίο. Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Παρίσι στον Κύβο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις BELL.

2017-07-01T15:27:50+00:00 Ο Χρηστάκης τρώει έξω|Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο Χρηστάκης τρώει έξω #1