//Φορέματα προορισμένα για τον Ν.

Της Χρύσας Φωτοπούλου

Αύγουστος στην Αθήνα. Δε ζεις, απλά περιμένεις. Περιμένεις υπομονετικά τον Σεπτέμβρη.

Οι εκτός, απλά σταματούν τον χρόνο. Για λίγη ακόμη θάλασσα. Για λίγο ακόμη βουνό. Για λίγη ακόμη απρόσμενη ομορφιά.

Προσέξτε όμως την παρακάτω εικόνα. Είναι 6:10, χάραμα. Κοιμάμαι στο πάτωμα, κοντά στο μπαλκόνι. Ανοιχτές πόρτες, τραβηγμένες κουρτίνες. Σηκώνεται ένας βαρύς ήλιος που σκίζει στα δυο τον Λυκαβηττό. Ανοίγω μάτια, δεν έχω καλή όραση. Τα ξανακλείνω. Έχω κοιμηθεί με τα ρούχα. Με το φουστάνι που θυμίζει καρπούζι. Οι βούλες του κουκούτσια. Σαν περιτύλιγμα καλοκαιριού. Ασυναίσθητα, με τη μυωπική μου σταθερότητα, πλησιάζω τα κάγκελα.

Το χάραμα είναι καλύτερο απ’ τη δύση. Ήρθε ο καιρός να περάσω από την άλλη πλευρά των συνόρων. Να μου αρέσει ο νερωμένος ουρανός και τα φθοριούχα μάρμαρα. Ο δρόμος κάτω από το σπίτι νεκρός. Μαγαζιά και σπίτια με την ταμπέλα “επιστρέφουμε στο τέλος του Αυγούστου.”

Μόνο ένα μαύρο αυτοκίνητο στο βάθος. Στη γωνία με τη Μεσολογγίου. Ο ήλιος έπιασε τη θέση του πρωινού. Σαν φλας. Να πιω λίγη σπιτική λεμονάδα, να ψάξω να βρω τα γυαλιά μου, να ταΐσω το καναρινάκι, να βρέξω τα πόδια μου.

Ο καλύτερος Αύγουστος της ζωής μου είναι ο Σεπτέμβρης. Τον προδίδω όσο κρατιέμαι μακριά από τις απλουστευμένες γραμμές της ζωής. 10:12, μήνυμα στο e mail. Φωτογραφία: Εγώ να κρέμομαι απ’ τα κάγκελα και να ψάχνω τον κάθετο ήλιο στις πλαγιές του Λυκαβηττού. Αποστολέας: Νίκος. Σύντομο σχόλιο: Ο φακός τα αποτυπώνει όλα. Ακόμη και τις δίπλες κάτω από τα μάτια. Δε με κατάλαβες το πρωί. Ή μήπως ναι;

Δεν απάντησα. Αλλά κάτι άρχιζε να μου αρέσει. Ίσως ότι έχει αρχίζει να εξανθρωπίζεται. Να μπλέκεται στους ρυθμούς μου. Για λίγα λεπτά, δε με ένοιαζε αν είναι Αύγουστος ή Σεπτέμβρης. Ήταν μόνο ο Νίκος.

2017-08-17T07:00:51+00:00 Φορέματα προορισμένα για τον Ν.|Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φορέματα προορισμένα για τον Ν.