//Φορέματα προορισμένα για τον Ν.

Η σκηνή ήταν κάτω από ένα πεύκο. Ιούλιος. Ο μήνας όλων κι ας το κρύβουν. Αυτός είναι ο θεός. Αυτός είναι η τρέλα και το λίμπα. Ωραίος μήνας. Και ο διάβολος, στο ιουλιανό φόντο, δείχνει κούκλος. Η σκηνή και η θάλασσα στο τελείωμα των ποδιών μου. Δε βγάζω από πάνω μου το μαύρο φουστανάκι με τις κίτρινες πιτσιλιές. Και κάτι σκουλαρικάκια (τα νυφιάτικα της γιαγιάς μου). Είμαι διαρκώς γεμάτη αλάτι, όλοι έτσι είμαστε. Και λευκή άμμο πάνω στα βλέφαρα. Καμένοι ώμοι. Και μύτες. Οι τρεις σκηνές, το πεύκο και το φουστανάκι μου. Η ζωή είναι εδώ. Κυρίως το πρωί, που χάνεσαι στο ασύλληπτο άπειρο. Το νερό είναι λευκό και μυρίζει καρπούζι. Οι μισοί στην παραλία μοιάζουν στον Κάρι Γκραντ. Είπαμε Ιούλιος.

Ο Ν. κοιμάται μπρούμυτα. Ξυπνάει πάντα με δυο μικρές δίπλες κάτω από τα μάτια. Κάνω βουτιές με μάσκα, πίνει καφέ, το φουστανάκι μου απλωμένο σε ένα κλαδί. Πώς το κοιτάει…

Θα μπορώ να επιστρέφω
σε ό,τι έσκαψε ο Ιούλιος
ένας μήνας
που συμμερίστηκε την ανάγκη μας
για νερό
για κάτι στην ίδια όχθη με το μέγιστο
σε εκείνο το σημείο της Γης
κάπου νότια
αφήσαμε τα κόκαλα του φόβου

«Ξέχασες να αναφέρεις και το φουστανάκι, γλυκό μου παιδί», μου είπε.
«Δηλαδή»;
«Όταν έγραφες το “ποίημα” το φορούσες και σε χάζευα».
«Δε βαρέθηκες»;
«Όχι».

*Α, ρε Ιούλιε. Ακόμη και το σημάδι που έχω από τη μάσκα των βουτιών, πάλι με στυλ έγινε.
4.789 φωτογραφίες σε τρεις ημέρες. Παντού το φουστάνι της Δ. να ανεμίζει ή να κολακεύει τους ’50ς γοφούς μου.

Τα μάτια του Ν. παντού μπλε.

2017-07-25T06:29:56+00:00 Φορέματα προορισμένα για τον Ν.|Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φορέματα προορισμένα για τον Ν.