Φωτογραφική κουβέντα με την Άννα Παντελιά

Η Άννα Παντελιά είναι μια νέα Ελληνίδα φωτορεπόρτερ που στα 26 της χρόνια έχει καταφέρει με τον τσαμπουκά και το ταλέντο της να γεμίσει το βιογραφικό της με πολλά σημαντικά επαγγελματικά βήματα- από την σταθερή συνεργασία της με τo ελληνικό παράρτημα της ανθρωπιστικής οργάνωσης ‘Save the Children‘ ως φωτογράφος και Communication Officer μέχρι τις συνεργασίες της με μεγάλα media όπως τα CNN, Al Jazeera, BBC, Newsweek,The Telegraph, The Guardian, Vice News κ.α. Τη συναντήσαμε από κοντά και μάθαμε πολλά κι ενδιαφέροντα για την πορεία της αλλά κυρίως βρήκαμε άλλο ένα κορίτσι από αυτά που αποτελούν πηγή έμπνευσης για τις νέες γυναίκες που διεκδικούν με σθένος τα όνειρά τους, εκεί έξω.

 

Συνέντευξη στη Δήμητρα Τριανταφύλλου  | Φωτογραφίες:  Νατάσσα Καντεμίρη

 

Πως ασχολήθηκες με την φωτογραφία;
Θυμάμαι ήμουν 17 και καθόμουν στο gate του αεροδρομίου της Αυστρίας μετά από ένα ταξίδι με τους γονείς μου. Είχε μείνει μόνο μία θέση δίπλα σε ένα αγόρι περίπου στην ηλικία μου, το οποίο μάλιστα μου φάνηκε ότι το ήξερα και το οποίο έβλεπε φωτογραφίες σε μια DSLR. Εγώ με την άκρη του ματιού μου έβλεπα τις φωτογραφίες που είχαν τραβήξει με τη κάμερα τους. Μετά από λίγες μέρες, και χάρη στον κόσμο των social media αποδείχτηκε ότι όντως το ήξερα αυτό το αγόρι μέσω myspace. Αφού βγήκαμε μερικές φορές και άρχισα να πειραματίζομαι με τη φωτογραφική του μηχανή και ανακάλυψα πόσο ωραία πράγματα μπορούν να βγουν από αυτό το πραγματάκι. Το έβαλα λοιπόν στόχο να πάρω και εγώ μια τέτοια μηχανή. Ο επόμενος στόχος ήταν να περάσω στη σχολή φωτογραφίας στο ΤΕΙ Αθήνας και από κεί ξεκίνησαν όλα.


Η Άννα Παντελιά με φόρεμα Dress Pop

Πώς βρέθηκες στο CERN; Πως ήταν η εμπειρία εκεί;
Στο CERN βρέθηκα χάρη σε έναν καθηγητή που πίστεψε σε μένα και με προέτρεψε να κάνω αίτηση για summer student αρχικά. Πριν μπω στο ΤΕΙ φωτογραφίας και έχοντας βγει από το λύκειο με πολύ κάλους βαθμούς ο πατέρας μου ήθελε να είναι σίγουρος ότι είχα εξετάσει όλες τις πιθανές επιλογές που είχα στο μυαλό μου. Αν δεν υπήρχε η φωτογραφία τώρα μάλλον θα ήμουν φυσικός. Έτσι λοιπόν πριν κάνω το μηχανογραφικό γνώρισα έναν καθηγητή φυσικής για να μου πει για τη σχολή και τις μελλοντικές επιλογές- ευτυχώς δε με έπεισε. Παρ’ όλα αυτά κρατήσαμε μια τυπική επαφή και αφού γύρισα από τη Γερμανία όπου είχα πάει για Erasmus είχαμε την ευκαιρία να τα ξαναπούμε από κοντά. Τότε ήταν που μου πρότεινε να κάνω αίτηση για να μπω ως ασκούμενη φωτογράφος στο γραφείο τύπου του CERN. Μετά από μερικούς μήνες και αφού τελείωσα τα μαθήματα μου στη σχολή έκανα τη πρακτική μου στο CERN και συνέχισα για 8 ακόμα μήνες πριν αποφασίσω να προχωρήσω με τις σπουδές μου. Η εμπειρία ήταν κάτι μοναδικό. Είχα την ευκαιρία να δω από κοντά τον ”Μεγάλο Επιταχυντή Ανδρονίων” και τους ”Ανιχνευτές σωματιδίων”. Να είμαι εκεί όταν οι φυσικοί του CERN πήραν το Νόμπελ Φυσικής και να γνωρίσω μεγάλες προσωπικότητες του χώρου όπως ο Steven Hawkings.

Σε τι διαφέρει ο τρόπος που δουλεύουν οι φωτογράφοι στο εξωτερικό με αυτόν που δουλεύουμε στην Ελλάδα;
Όπως κανένας δημοσιογράφος δεν δουλεύει ακριβώς όπως ο συνάδελφος του έτσι και ο κάθε φωτογράφος δουλεύει διαφορετικά. Ο μέσος άνθρωπος είναι πιο εξειδικευμένος με τη γραφή ως μέσο έκφρασης και επικοινωνίας ενώ η φωτογραφία καμιά φορά περνάει “αδιάβαστη”. Παρ’ όλα αυτά η κάθε φωτογραφία είναι ένα σύνολο επιλογών που κάνει ο φωτογράφος ώστε να εκφραστεί ή να περάσει το μήνυμα που θέλει. Συνεπώς δε μπορώ να βάλω τους φωτογράφους της Ελλάδας σε μια ζυγαριά και από την άλλη αυτούς του εξωτερικού και να τους συγκρίνω.

Τι σου δίνει η φωτογραφία;
Τη μεγάλη ευκαιρία και τιμή να γνωρίζω ανθρώπους και να βιώνω καταστάσεις που σε άλλη περίπτωση δε θα μπορούσα να το κάνω. Μου δίνει επίσης τη χαρά να μοιραστώ ό,τι θεωρώ σημαντικό με τον υπόλοιπο κόσμο.

Η πιο σημαντική φωτογραφική σου στιγμή;

Η στιγμή της διάσωσης ενός φουκωτού γεμάτο με πρόσφυγες στα μέσα του Αιγαίου. Ήμουν με το λιμενικό σώμα όταν είδαμε μια βάρκα σταματημένη στη μέση του πουθενά. Το μόνο που ακουγόταν ήταν οι κραυγές τους για βοήθεια και τα κλάματα. Όταν τελικά το λιμενικό άρχισε τη διάσωση είδα παιδιά βρεγμένα και τρομαγμένα, έναν λιπόθυμο άντρα και μια ηλικιωμένη γυναίκα να ανασύρονται από τη βάρκα. Η εικόνα της ανέκφραστης ηλικιωμένης γυναίκας με το βλέμμα καρφωμένο στο δάπεδο της λέμβου, χωρίς παπούτσια και καλυμμένη με κουβέρτα θα μείνει για πάντα στο μυαλό μου.

 

Πως είναι να είσαι γυναίκα φωτογράφος; Υπάρχει κάτι που δυσκολεύει το φύλο σου στην δουλειά; Κάτι που την ευνοεί;
Νομίζω ότι έχει και τα καλά του και τα κακά του. Νιώθω περήφανη που είμαι γυναίκα και αυτό δε θα αλλάξει ποτέ. Φυσικά φαίνεται από πολλές έρευνες ότι τα media προτιμούν να έχουν άντρες ανταποκριτές τους οποίου μάλιστα για την ίδια δουλειά πληρώνουν καλύτερα από τις γυναίκες παρ’ όλα αυτά όσον αφορά τη πρόσβαση σε ευαίσθητα θέματα έχω δει ότι το γεγονός ότι είμαι γυναίκα με έχει βοηθήσει. Νομίζω ότι οι γυναίκες κερδίζουν την εμπιστοσύνη του άλλου πιο εύκολα.

Οι συνάδελφοι άντρες είναι υποστηρικτικοί μαζί σου; Σου συμπεριφέρονται το ίδιο όπως στους άντρες συναδέλφους τους;
Νομίζω ότι το επάγγελμα είναι από μόνο του ανταγωνιστικό. Προτιμώ οι παρέες μου να είναι εκτός δουλειάς ή αν είναι από τη δουλειά να είναι άλλης ειδικότητας γιατί πολλές φορές είναι κουραστικό. Όσον αφορά τα σεξιστικά σχόλια η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ακούσει αλλά είμαι σίγουρη ότι λέγονται πίσω από τη πλάτη μου. Νομίζω όμως ότι έχω αποδείξει ότι μια γυναίκα μπορεί να σταθεί ως επαγγελματίας φωτορεπόρτερ.

Μερικά από τα μελλοντικά σου όνειρα;
Το όνειρο μου είναι να ανακαλύψω όσο πιο πολλά μέρη στον κόσμο και όσους περισσότερους ανθρώπους μπορώ. Να μάθω τις ιστορίες του και να τις καταγράψω. Μπορεί να ακούγεται πολύ “ρομαντικό” αλλά τίποτα δεν είναι δύσκολο, αν θυμάμαι καλά, ήδη το κοντέρ είναι στις 22 χώρες μέχρι τώρα και αυτό είναι μόνο η αρχή.

Δείτε τη δουλειά της Άννας εδώ: www.annapantelia.com

2017-09-18T19:44:55+00:00 Dress Pop βόλτα στην πόλη, Συνέντευξη|Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φωτογραφική κουβέντα με την Άννα Παντελιά