//To Dress Pop συναντά την Βίκυ Μωραγιάννη

Έχει σπουδάσει Γαλλική Γλώσσα και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ιστορία Λογοτεχνίας και Θεάτρου στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Είναι καθηγήτρια ξένων γλωσσών ενώ έχει ασχοληθεί ακόμα με μεταφράσεις και με το μάρκετινγκ. Το 2012 εγκαινίασε το blog ‘Η Αλίκη στη Χώρα των Μεγάλων’ ιστορίες από το οποίο συμπεριλήφθηκαν στο ομότιτλο βιβλίο που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2016 από τις εκδόσεις iWrite. Πρόσφατα, η Βίκυ με την “τηλεοπτική”, σπαρταριστή, αστεία και μοντέρνα γραφή- από αυτές που σε πιάνουν από το χέρι και σε βάζουν να τρέχεις ξοπίσω τους για να δεις τι θα γίνει παρακάτω- κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο με τίτλο ”Παρίσι στον Κύβο” (εκδόσεις Bell). Πρωταγωνίστριες στην ιστορία, τρία κορίτσια που βρίσκονται για μεταπτυχιακά στο Παρίσι. Ξαφνικά, πολλά (μικρότερα και μεγαλύτερα) κορίτσια της πόλης άρχισαν να μιλάνε για αυτό. Γιατί; Γιατί είναι φρέσκο, κοριτσίστικο αλλά… κανονικά κοριτσίστικο -χωρίς να υποτιμά την νοημοσύνη μας και γιατί φυσικά μας θυμίζει γλυκά και τρυφερά τα (πιο) νεανικά μας χρόνια. Με αφορμή όλα αυτά αποφασίσαμε να ντύσουμε την Βίκυ- Dress Pop και μετά να της κάνουμε μια μίνι ανάκριση για το νέο της βιβλίο.


Με τι υλικά έφτιαξες τις ηρωίδες σου;

Με χιούμορ, αυτοσαρκασμό, ενσυναίσθηση και πολλή, πολλή αγάπη.

Με άριστα το 10 πόσο αυτοβιογραφικά είναι όλα αυτά;

Μου το ρωτάνε όλοι αυτό και δεν ξέρω πια γιατί έχει τόση σημασία. Δεν μπορώ να πω έναν αριθμό, είναι απλά ένα παράξενο ανακάτεμα αλήθειας, εμπειριών, αστείων αναμνήσεων, φαντασιώσεων και ονείρων. Όσα έγιναν, μπλέχτηκαν με όσα δεν έγιναν και με όσα θέλαμε να γίνουν.

 

Πόσο καιρό βρίσκονταν τα κορίτσια στο κεφάλι σου πριν αρχίσουν να γίνονται λέξεις στο word του υπολογιστή σου;
Χρόνια ολόκληρα, από τότε που ήμουν εγώ στο Παρίσι το 2004 και μου συνέβησαν μερικά μαγικά πράγματα που θέλησα να μεταφέρω σε ταινία. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε πρώτα σαν σενάριο και μετά μεταμορφώθηκε σε μυθιστόρημα.

Είναι το βιβλίο αυτό ένα γυναικείο βιβλίο με ο, τι σημαίνει αυτός ο όρος;

Ένας φίλος μου, μού παραπονέθηκε γι’αυτό και του είπα να το κρύψει μέσα στην αθλητική εφημερίδα του και να το διαβάσει ανενόχλητος. Είναι «γυναικείο» μόνο επειδή έχει γυναίκες ηρωίδες, από εκεί και πέρα οι άντρες που το τόλμησαν το απόλαυσαν όσο και οι γυναίκες, ίσως και περισσότερο. Ρωτήστε και τον εκδότη μου!

Είναι τέλος πάντων ”ελαφρά λογοτεχνία” και αν ναι τι σημαίνει αυτό για εσένα, το βιβλίο σου, τους αναγνώστες κ.τ.λ; Ποια είναι η γνώμη σου για τον όρο;

Σίγουρα δεν είναι βαριά λογοτεχνία την οποία υπεραγαπώ, τη σέβομαι, με αυτή μεγάλωσα και αυτήν σπούδασα. Κάποια στιγμή όμως, σε μια πολύ ζόρικη φάση της ζωής μου, ανακάλυψα αυτά τα χαρωπά χρωματιστά βιβλιαράκια που με έκαναν όχι απλά να χαμογελάσω αλλά να γελάσω μέχρι δακρύων. Και τότε έγινε μέσα μου ένα κλικ. Αποφάσισα να δοκιμάσω να το κάνω κι εγώ αυτό, να γράψω κάτι που θα μοιράζει χαμόγελα. Και 3 μήνες μετά την πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου, όλα τα μηνύματα που έχω λάβει μου επιβεβαιώνουν ότι τα κατάφερα.

 

 

Ένα επιχείρημα που θα έδινες σε έναν άντρα αναγνώστη να το διαβάσει;

Το βιβλίο βολτάρει στα μυαλά τριών γυναικών. Ευκαιρία για βαθύτερη κατανόηση!

Πόσο καιρό σου πήρε να το γράψεις; Πόσο εύκολο ήταν να το κάνεις αυτό με δύο παιδιά στα ποδαράκια σου;

Τότε ήταν ένα το παιδάκι και το έγραφα κάθε φορά που τον έπαιρνε ο ύπνος οπότε δεν ήταν ακόμα τόσο ζόρικα τα πράγματα. Είχε πολλές διακοπές η συγγραφή είναι η αλήθεια κι ενώ ξεκίνησε το 2012, ο μεγαλύτερος όγκος δουλειάς βγήκε σε διάστημα ενός χρόνου.

Τι σημαίνει για εσένα την Βίκυ αυτό το βιβλίο;

Τα πάντα και τίποτα. Είναι ένας φόρος τιμής στα νιάτα μου, στις φιλίες μου, στις αγάπες μου, στα όνειρα μου, είναι το διαβατήριο μου στον κόσμο της συγγραφής, η επιβεβαίωση ότι έφερα εις πέρας το μεγαλύτερό μου όνειρο. Και τίποτα, γιατί όπως έμαθα φέτος, όλοι έχουν ένα βιβλίο στο κεφάλι τους, λίγοι έχουν δύο. Είναι πολύ δύσκολος (και) ο χώρος της συγγραφής στην Ελλάδα.

Θα γράψεις κι άλλο; Κι αν ναι τι θα είναι αυτό; Τι ετοιμάζεις;

Προς το παρόν υπάρχουν 3 ιδέες στο τραπέζι. Τώρα το μόνο που χρειάζεται είναι χρόνος, αχ αυτός ο χρόνος για να δω ποια ιστορία θα ξετυλιχτεί πιο όμορφα. Πάντως ναι, θέλω να γράψω κι άλλο. Κι άλλα. Πολλά.

*φωτογραφίες: Νατάσσα Καντεμίρη

2017-10-30T07:19:31+00:00 Συνέντευξη|Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο To Dress Pop συναντά την Βίκυ Μωραγιάννη