«Η μόδα είναι ιστορία», όλων και του καθενός μας

Της Όλγας Σελλά

Σιδέρωνα πριν λίγες μέρες (μου αρέσει το σιδέρωμα, είναι κάτι σαν το τελευταίο κοίταγμα στον καθρέφτη, πριν την έξοδο). Από τη στοίβα με τα ασιδέρωτα τράβηξα μία φούστα· αγαπημένη φούστα. Την έχω χρόνια, αλλά συνεχίζει να ζει, συνεχίζω να τη φοράω. Σιδερώνοντας -«μακιγιάροντάς» την- εντόπισα τη φθορά του υφάσματος -από τη χρήση, από τα πλυσίματα. Μελαγχόλησα.



Την θυμήθηκα καινούργια, όταν την αγόρασα στο μαγαζί της κυρίας Μαρίας
(ένα μικρό κατάστημα στην Αρχελάου, που με την κρίση δεν άντεξε). Και μετά θυμήθηκα την κυρία Μαρία. Είναι μια έξυπνη γυναίκα και ήταν μια πανέξυπνη επιχειρηματίας. Ηξερε το εύρος της πελατείας της, είχε γούστο, και σ’ αυτό το μικρό κατάστημα είχε ρούχα και της «μόδας» ή του «συρμού», αλλά και ρούχα ξεχωριστά, με προσωπικότητα. Για όλες τις ηλικίες, για όλα τα στυλ. Ολα από καλής ποιότητας και πάνω -μεσοαστική γειτονιά είναι το Παγκράτι άλλωστε. Από ελληνικές ή ξένες εταιρείες, από επώνυμους σχεδιαστές και εταιρείες. Στέναζαν στις κρεμάστρες της.

Και οι δικές μου κρεμάστρες, έχουν πάρα πολλά από τα ρούχα που αγόρασα από την κυρία Μαρία, επί κάμποσα χρόνια. Πάντα η επίσκεψη (και η αγορά) έκλεινε με μπίρες και μεζεδάκι από το διπλανό μαγαζί, του Νίκου. Γιατί μελαγχόλησα τελικά; Γιατί μια φούστα 7-8 χρόνων φθείρεται, όπως είναι φυσικό; Μάλλον για τις στιγμές, για τις σχέσεις, για τις μνήμες που συνδέονται με τη φούστα. Μ’ αυτή ή με άλλες. Με τα ρούχα μας.



Αυτά που επιλέξαμε εμείς, αυτά που έφτασαν στα χέρια μας και τα αγαπήσαμε
γιατί κουβαλούσαν τη δική τους ιστορία. Που συνδέονταν με τη δική μας. Οι εβδομαδιαίες επισκέψεις στην κυρία Μαρία δεν έκτισαν απλώς μια σχέση από το πουθενά. Συνδέονται και με δικές μου σημαντικές στιγμές, με δικές μου αναζητήσεις, που περνούσαν, μ’ έναν περίεργο τρόπο, και από την επιλογή της γκαρνταρόμπας.

Κι άλλα ρούχα στην ντουλάπα μου συνδέονται με μνήμες, με πρόσωπα, με σχέσεις ζωής. Όπως τα ρούχα της θείας Πόπης, μια από εκείνες τις παλιές και ξεχωριστές μοδίστρες, που έζησε για χρόνια, με τη βελόνα της, ολόκληρη οικογένεια και που η μόνη «κληρονομιά» που άφησε όταν έφυγε από τη ζωή ήταν μια γεμάτη ντουλάπα με έτοιμα ή μισοτελειωμένα ρούχα  και με υφάσματα ξεχωριστά.

Είχα μερίδιο από αυτή την κληρονομιά
. Ένα παλτό και δύο καταπληκτικά ταγιέρ, με ολόμαλλο κρεπ ύφασμα, αυτό το λεπτό μάλλινο, που μόνο με μάλλινο δεν μοιάζει. Τα μεταποίησα για να έρθουν στα μέτρα μου. Τα φοράω και τα χαίρομαι, όχι μόνο γιατί τα έφτιαξε η θεία Πόπη, και πάνω στις ραφές βλέπεις τις λεπτομέρειες της χειροτεχνίας μιας άλλης εποχής, χειροποίητης, αλλά και γιατί σηματοδοτούν με τον πιο άμεσο τρόπο, την εποχή τους, την αφοσίωση στη δημιουργία τους, τη φαντασία που έβαζε ο κάθε τεχνίτης στο δικό του χειροποίητο.

Είναι και τα ρούχα της μαμάς του φίλου μου του Ίωνα. Μεγαλοαστή, Αιγυπτιώσσα, με υψηλό γούστο. Ο Ίωνας δεν ήθελε να αδειάσει άκριτα τις ντουλάπες της όταν έφυγε από τη ζωή η μητέρα του. Κάποια στιγμή τις άνοιξε και έφτασαν στα χέρια μου ρούχα φινετσάτα, με προσωπικότητα, με στυλ, με το γούστο μιας άλλης τάξης και μιας άλλης εποχής. Δεν μου μπαίνουν πια, αλλά τα έχω στην ντουλάπα μου.

Ασφαλώς και αγοράζω σύγχρονα ρούχα
. Αλλά μου αρέσει να «παίζω» με τους συνδυασμούς, με τα διαφορετικά στυλ. Όπως «παίζω» με τους συνδυασμούς της διακόσμησης στο χώρο μου. Τίποτα δεν είναι μιας εποχής, ενός στυλ, μιας γραμμής. Όλα συνδέονται -ελπίζω αρμονικά-, όλα έχουν μια μικρή ή μεγαλύτερη πατίνα, είναι ο δικός μου χειροποίητος χώρος. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τα ρούχα, με τον τρόπο που μου αρέσει να ντύνομαι. Μου αρέσουν οι «συνομιλίες», και των ανθρώπων και των πραγμάτων.

Μάλλον έχω επηρεαστεί πολύ από το θέατρο
. Και προχθές επιβεβαιώθηκα. Είδα την «Οπερέττα» του Βίτολντ Γκομπρόβιτς δια χειρός Νίκου Καραθάνου, στο REX, στο Εθνικό Θέατρο. Και κάποια στιγμή η πριγκίπισσα (Λυδία Φωτοπούλου), λέει τη φράση «η μόδα είναι ιστορία». Ναι. Είναι η ιστορία κάθε εποχής, είναι η συνομιλία της με τα κοινωνικά ήθη, είναι η ιστορία του καθενός μας.

 

Όλγα Σελλά

Η Όλγα Σελλά γεννήθηκε πριν από 55 χρόνια στην Αθήνα. Από το 1990 ώς το 2016 εργάστηκε στην εφημερίδα «Η Καθημερινή» πρώτα στο τμήμα Διόρθωσης και αργότερα ως το τέλος στο Πολιτιστικό Τμήμα της Εφημερίδας. Έχει συνεργαστεί με πολλά περιοδικά. Έχει εκδώσει το βιβλίο «Σελιδοδεικτούμενα» (εκδ. Μελάνι), παρουσιάζοντας τη συλλογή σελιδοδεικτών και συνδέοντας την ύπαρξή τους με την ιστορία της ανάγνωσης. Από τις αρχές του 2016 μέχρι σήμερα συνεργάζεται με το monopoli.gr

2017-06-25T14:32:58+00:00 Fashion Passion|Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «Η μόδα είναι ιστορία», όλων και του καθενός μας