//O Χρηστάκης τρώει έξω #4

Οι Λεύκες, το φιλέτο και το εκκλησάκι.

Της Βίκυς Μωραγιάννη

Οι Λεύκες

Τα μπάνια στη θάλασσα τα είχα πάντα συνδέσει στο μυαλό μου με φαγητό σε ψαροταβέρνα (και κάποια εποχή που μοιάζει πια αιώνες πίσω και με ουζάκι ή παγωμένη μπύρα για συνοδευτικό). Ένα Σάββατο όμως, μερικές βδομάδες πριν κι αφού το μπάνιο με 6 πιτσιρίκια στην παρέα ήταν η απόλυτη και ολοκληρωτική καταστροφή που για να περιγράψω θέλω ένα άρθρο μόνο του, η Χρύσα που ξέρει τα μέρη εκεί γύρω στην Αγία Μαρίνα, μας έστειλε σε μια ταβέρνα-ψητοπωλείο που δεν ήξερε πώς τη λένε αλλά θυμόταν ότι είναι δίπλα στο εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου κι ότι “έχει ίσκιο για τα παιδιά”. Φτάσαμε λοιπόν κατάκοποι και ξελιγωμένοι ενώ εγώ κοιτούσα καχύποπτα τις μύγες που πάντα γουστάρουν τρελά τέτοιου είδους ψητοπωλεία, τις καρέκλες, την ψησταριά, βασικά τα πάντα. Με κόπο εντόπισα μια ταμπέλα με το όνομα «Λεύκες» και σκέφτηκα αναστενάζοντας ότι αυτό το φαγητό θα ήταν μια χαμένη ευκαιρία να γράψω το άρθρο για το Dress Pop.



…το φιλέτο

Ο ευγενέστατος κύριος μας ενημέρωσε ότι έχουν ψάρι και κρέας ψητό προς μεγάλη χαρά του Χρηστάκη που παρήγγειλε ευθύς αμέσως 5 μπαρμπούνια. Τα συνοδευτικά ήταν τα κλασικά: χωριάτικη, πατάτες τηγανιτές, τζατζίκι. Οι υπόλοιποι παρήγγειλαν διάφορα κρεατικά όπως ψαρονέφρι ή μπιφτέκι κι εγώ ζήτησα ένα φιλέτο το οποίο μετάνιωσα την ίδια στιγμή γιατί φαντάστηκα ότι θα είναι σαν σόλα παπουτσιού αφού δε με ρώτησαν καν πώς θέλω να είναι ψημένο. Δέκα (!) λεπτά αργότερα είχαν έρθει τα πάντα και μαζί και το φιλέτο μου το οποίο ήταν πραγματική αποκάλυψη. Αν και είμαι φανατική του medium ψησίματος, αυτό ήταν απίστευτα τρυφερό χωρίς ίχνος αίματος.

Και οι τηγανιτές πατάτες ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδεί: τις έφεραν κομμένες σαν πατάτες φούρνου και τηγανισμένες σε ελαιόλαδο. Συνήθως υποστηρίζω με θέρμη ότι ένα μέρος πρέπει να αποφασίζει αν θέλει να σερβίρει κρέας ή ψάρι γιατί αλλιώς κάποιο από τα δύο δεν θα είναι και τόσο καλό αλλά ο Χρήστος ήταν καταχαρούμενος τρώγοντας τα ψάρια του οπότε διαψεύστηκα για δεύτερη φορά. Τα πάντα εξαφανίστηκαν εν ριπή οφθαλμού και ήρθε κέρασμα καρπούζι δροσερό από αυτά τα μεγάλα με τη ζάχαρη που θυμίζουν τα καλοκαίρια της παιδικής μας ηλικίας.

…και το εκκλησάκι.

Το μέρος αυτό βρίσκεται όντως ανάμεσα στα δέντρα στον ίδιο χώρο με το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου κι έχει και παιδική χαρά πράγμα που ανέβασε το κέφι των κουρασμένων πιτσιρικιών στα ύψη. Όπως μας ενημέρωσαν αναλαμβάνει γάμους και βαφτίσια και αν δεν ήταν τόσο μακριά και τόσο στη μέση του πουθενά θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει να κάνει μια απλή εκδήλωση με καλό φαί και να έχει και τα πιτσιρίκια ευχαριστημένα. Το καλύτερο όμως απ’ όλα ήταν ο λογαριασμός! Με 12-15 ευρώ το άτομο κι αίσθηση φαγητού από γκουρμέ εστιατόριο είναι σίγουρο ότι αξίζει την εκδρομούλα μέχρι τον Άγιο Δημήτριο!

Info: Ψητοπωλείο «Οι Λεύκες», Αγίου Δημητρίου 60, Κορωπί,
22910 23124, 12-15 ευρώ/άτομο

 

Η Βίκυ Μωραγιάννη είναι καθηγήτρια ξένων γλωσσών αλλά έχει ασχοληθεί κατά καιρούς και με μεταφράσεις και μάρκετινγκ. Έχει σπουδάσει Γαλλική Γλώσσα και Φιλολογία στο Ε.Κ.Π.Α και Ιστορία Λογοτεχνίας και Θεάτρου στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι με ειδίκευση στη Λογοτεχνία του 18ου αιώνα. Έχει πάθος με το θέατρο, τον κινηματογράφο, το διάβασμα και το φαγητό. Γράφει στο blog Η Αλίκη στη Χώρα των Μεγάλων, ιστορίες από το οποίο συμπεριλαμβάνονται στο ομότιτλο βιβλίο. Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Παρίσι στον Κύβο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις BELL.

2017-08-05T07:23:08+00:00 Ο Χρηστάκης τρώει έξω|Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο O Χρηστάκης τρώει έξω #4