Τα real life comics κορίτσια του Kanellos COB

Της Δήμητρας Τριανταφύλλου

Ποιος είναι ο Kanellos COB (kanelloscob.com) που έφτιαξε την πιο τρυφερή  αποχαιρετιστήρια προσωπογραφία της Μαίρης Τσώνη και πως είναι να είσαι κομίστας στην Γαλλία;

Πώς επέλεξες την τέχνη των comics;

Όταν μεγαλώσω θα γίνω ζωγράφος, έλεγα, χωρίς να ξέρω τι σημαίνει αυτό. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ζωγράφιζα. Αντέγραφα τα κόμικ της Marvel και του Asterix. Και σιγά σιγά εικονογραφούσα και δικές μου ιστορίες.  Μεγαλώνοντας όμως , θες η οικογένεια, θες ο κύκλος, καλλιεργήθηκε ο φόβος της επιβίωσης. Πως θα ζήσω από αυτό. Έτσι πέρασα «Συντήρηση Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης» στα Τ.Ε.Ι. Αθήνας. Το σχέδιο κατέληξε να είναι χόμπι, αλλά αφιέρωνα πολύ περισσότερο χρόνο σ’ αυτό παρά στης σπουδές μου. Έτσι κάπου στα 23 μου αποφάσισα να το δω σοβαρά. Στην Αθήνα υπήρχε μόνο η ΑΚΤΟ και ο Ορνεράκης. Μετά όμως μάλλον ακόμα χόμπι θα παρέμενε. Έτσι άρχισα να ψάχνω σχολές στην Ευρώπη, θέλοντας ήδη να φύγω έξω, και κατά τύχη έπεσα στην Emile Cohl στη Λυών.

«Όπως στα περισσότερα επαγγέλματα οι γυναίκες σχεδιάστριες δεν εκτιμώνται όσο θα έπρεπε»

Τι σε ενδιαφέρει περισσότερο όταν δημιουργείς γυναικείες φιγούρες;

Το γυναικείο σώμα πάντα με γοήτευε από θέμα δομής. Τώρα από θέμα μηνύματος ή θέματος εξαρτάται από τους ανθρώπους που θα ποζάρουν. Δεν είναι θέμα φύλου αλλά προσωπικότητας. Οι αντιλήψεις που θέλουν τη γυναίκα, για να είναι γυναίκα, γλυκιά, ευχάριστη και σέξυ, πράγμα που το συναντάμε και στα κόμικ μέχρι και σήμερα, με ξεπερνούν. Στόχος μου είναι πάντα το οικείο. Το πως δηλαδή μέσα από μια σχέση προκύπτουν οι διαφορετικές πτυχές του χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Τα μηνύματα ποικίλουν. Ψυχολογικά, πολιτικά, ταυτότητας…

Υπάρχουν γυναίκες συνάδελφοι σου που θαυμάζεις την δουλειά τους; 

Η Marion Montaigne, η Marjane Satrapi και η Victo Ngai  είναι από τις αγαπημένες μου καλλιτέχνιδες. Ύστερα, θαυμάζω τη δουλειά της Elly Liyana, της Gabriella Barouch, της Katie Scott, της Claire Trotignon και αρκετές ακόμα, την καθεμία για διαφορετικό λόγο. Δυστυχώς, όπως σίγουρα στα περισσότερα επαγγέλματα, οι γυναίκες σχεδιάστριες δεν εκτιμώνται όσο θα έπρεπε. Φυσικά υπάρχει σεξισμός και στο χώρο των κόμικ. Το καλό είναι πως υπάρχει αντίδραση και μάλιστα «ταλαντούχα». Στο περσινό Φεστιβάλ κόμικ της Ανγκουλέμ, η λίστα των υποψηφίων για τα βραβεία δεν περιείχε καμία γυναίκα. Η αντίδραση ήταν τέτοια που πολλοί από τους υποψηφίους παραιτήθηκαν από το διαγωνισμό και οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να ξανασυντάξουν τη λίστα, με γυναίκες υποψήφιες αυτή τη φορά.

 

Θες να μας πεις διαφορές ανάμεσα στην κόμικ σκηνή στην Γαλλία και στην κόμικ σκηνή εδώ – τηρουμένων των αναλογιών πάντα-;

H Γαλλία και το Βέλγιο έχουν παράδοση στο comic . Οι εκδόσεις περνάνε κρίση αλλά είναι στην κουλτούρα του κόσμου να αγοράζει comics. To κράτος χρηματοδοτεί  Φεστιβάλ  όπως αυτό της Ανγκουλέμ και της Λυών και υπάρχει μεγάλη ανταπόκριση.  Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι διαφορετικά.  Στην Ελλάδα ανέκαθεν το κράτος δεν στήριζε ποτέ το comic σαν θεσμό. Με τα χρόνια έχουν γίνει  προσπάθειες με Φεστιβάλ όπως το Comicdom της Αθήνας πάντα χρηματοδοτούμενα από οργανισμούς. Όλο και περισσότερος κόσμος συμμετέχει και όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες βρίσκουν ευκαιρία να δείξουν τη δουλειά τους. Λίγοι όμως είναι οι εκδοτικοί οίκοι που θα εκδώσουν Έλληνες κομίστες/ριες και μικρό είναι και το κοινό της Ελλάδας που θα αγοράσει κόμικς. Οπότε δεν θα πάρουν εύκολα το ρίσκο. Όσον αφορά στη δημιουργικότητα υπάρχει, ευτυχώς, άπλετη αλλά, το μεγάλο ερώτημα παραμένει το ίδιο. Μπορώ να ζήσω από αυτό;  Προφανώς όχι. Σκέψου στη Γαλλία είναι από τα πιο δύσκολα και κακοπληρωμένα επαγγέλματα. Στην Ελλάδα λοιπόν, με εξαιρέσεις πάντα, είναι λίγο ουτοπικό.

Τι σου λείπει περισσότερο από την Ελλάδα

Οι δικοί μου, η Αθήνα και η αμεσότητα στις σχέσεις.

Τι δε σου λείπει καθόλου από την Ελλάδα;

Οι κοινωνικό-πολιτικές ανισότητες, που δεν αφορούν μόνο στην Ελλάδα…

Τι δουλεύεις αυτή την περίοδο;

Συνεργάζομαι με τον σεναριογράφο Swann Meralli, ένα βιογραφικό κόμικς γύρω από τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του ποιητή Antonin Artaud σε παραλληλισμό με τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του Vincent Van Gogh. Παράλληλα ετοιμάζω με τη δισκογραφική Melting Records, το εξώφυλλο της συλλογής Tales of another direction vol.2

Μερικά από τα μελλοντικά σχέδια σου;

Τον Οκτώβριο θα δουλέψω σε ένα πρότζεκτ στις φυλακές του Κορμπάς κοντά στη Λυών, όπου με τους φυλακισμένους θα κάνουμε μια τοιχογραφία στη βιβλιοθήκη του ιδρύματος. Επίσης θα συνεργαστώ με τις εκδόσεις ‘Petit à Petit’ για ένα κόμικ – τουριστικό οδηγό για το Παρίσι. Τέλος, το Δεκέμβρη θα μετακομίσω στον Καναδά. Έρχονται αλλαγές…

Αυτό το κείμενο ταιριάζει με αυτό το Dress Pop φόρεμα: Op Art | εβαζέ

2017-06-13T19:36:25+00:00