Τα έξαλλα 60’s και η έκρηξη του μίνι

In Regent Street and Leicester Square 
Everywhere the Carnabetian army marches on 
Each one a dedicated follower of fashion…

(The Kinks, Dedicated Follower of Fashion, 1966) 

H Marianne Faithfull σε φωτογράφηση μόδας στα ’60’s

Οι στίχοι είναι από ένα 45ρι δισκάκι  των Kinks αφιερωμένο σε όλα τα θύματα μόδας, την ‘Καρναμπική στρατιά΄  και το Swinging  London,  το οποίο το 1966 είχε σχεδόν διαγράψει τον ιστορικό κύκλο του  καθώς  η σκηνή του Λονδίνου είχε πλέον μεταμορφωθεί σε τουριστική ατραξιόν.

Όμως τι ακριβώς είχε προηγηθεί;

Mods 

Ο χαρακτηρισμός mod (από το modernist) στα τέλη της δεκαετίας του ’50 αφορά μια μικρή ομάδα νεαρών της εργατικής τάξης στην Βρετανία, οι οποίοι είναι αφιερωμένοι στην λατρεία των ρούχων. Πρόκειται κυρίως  για φιλάρεσκα αγόρια που φορούν χειροποίητα παπούτσια και ιταλικά  κοστούμια τα οποία παραγγέλνουν σε ράφτες (tailor made).  Οι αυθεντικοί mods  είναι οι δανδήδες της εργατικής τάξης’ δουλεύουν σκληρά όλη την  εβδομάδα για να μπορούν να αγοράζουν τα πιο φίνα ρούχα και να ξεβιδώνονται χορεύοντας τα Σαββατοκύριακα στα κλαμπ του Λονδίνου. Κυκλοφορούν με βέσπες και σκούτερ, ακούν μπλουζ και σόουλ μουσική και πίνουν εσπρέσο σε ιταλικά καφέ επιδεικνύοντας το φινετσάτο στιλ τους.  Γρήγορα τα τηλεοπτικά σόου και  τα περιοδικά μόδας εστιάζουν στις φιγούρες τους, ενώ  τα  μέλη των νέων ποπ συγκροτημάτων (Who, Beatles , Kinks) υιοθετούν την εικόνα τους.  Τα mod-girls  όταν δεν ντύνονται όπως τα αγόρια, φορούν  κοντές φούστες, αμάνικες τουνίκ  και ψηλές μπότες. Mod στην χαραυγή της δεκαετίας του ’60 χαρακτηρίζεται  οτιδήποτε καινούργιο και νεανικό. Είναι η εποχή που στο Λονδίνο ανοίγουν συνεχώς καφέ, κλαμπ και ντισκοτέκ, ενώ παράλληλα εμφανίζονται τα μαγαζιά της Κάρναμπι στριτ  τα οποία συναγωνίζονται μεταξύ τους σε εξεζητημένες βιτρίνες’,  από μέσα ακούγεται δυνατά μουσική, μερικές φορές οι πελάτες δοκιμάζουν χορεύοντας:  Εκεί προμηθεύονται πλέον οι mods τα μοντέρνα  ρούχα τους. Πρόκειται για ένα συνεχές ποπ πανηγύρι, μια διαρκή παρέλαση νεαρών που ψωνίζουν και χορεύουν. To Swinging London έχει μόλις γεννηθεί.

H Brigitte Bardot με Paco Rabanne

Swinging London– Το Ξέφρενο Λονδίνο 

Η δεκαετία του ’60 αντικατοπτρίζεται στο Swinging London. Για λίγα, διασκεδαστικά και εφήμερα χρόνια, όλα συνδυάζονται αρμονικά στους δρόμους του: η νεότητα, η μόδα, η  ποπ μουσική, η διασκέδαση, ο χορός, οι καλές τέχνες, η σεξουαλικότητα, τα σκάνδαλα, τα ναρκωτικά, το σινεμά, το θέατρο, τα περιοδικά, η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και όλο το τρελό πυροτέχνημα  της μοντέρνας εποχής. Η νεανική κουλτούρα εδραιώνει επιτέλους την παρουσία της σε όλες τις μορφές έκφρασης και η νεολαία κάνει τον εαυτό της διάσημο με τρόπο ηχηρό και οργιαστικό. Είναι τέτοια η φήμη της ενέργειας που διαθέτει η πόλη-το ‘’swing’’ της-  που θεωρείται ότι  αν είσαι νέος και δημιουργικός,  μπορούν να σου συμβούν φανταστικά  πράγματα. Όπως συνέβησαν σε κάτι πιτσιρικάδες από το Λίβερπουλ,  σε μια κοπελίτσα με το όνομα Μαίρη Κουάντ ή στον κομμωτή της. Μάλιστα αν είσαι αρκετά τυχερός,  μπορεί να  πέσεις πάνω σ΄ έναν  σκηνοθέτη με το όνομα Αντονιόνι και να σε κάνει μέρος της ταινίας  Blow up την οποία γυρίζει σαρώνοντας την πόλη με την κινηματογραφική μηχανή του: το Λονδίνο έτσι κι αλλιώς θυμίζει σκηνικό ταινίας, ενώ τα κορίτσια και τα αγόρια μοιάζει να έχουν δραπετεύσει από σελίδες περιοδικών μόδας.

H Twiggy με Mary Quant

Mary Quant

Το μίνι γεννήθηκε στην Κινγκς Ρόουντ όταν η  Μαίρη Κουάντ μαζί με το αγόρι της Αλεξάντερ Πλανκέτ ανοίγουν στη περιοχή του Τσέλσι την μπουτίκ ‘’Bazaar ‘’ . Αρχικά πουλάνε χειροποίητα καπέλα’ έχουν όμως μεγάλη ζήτηση  οι φούστες και τα φορέματα σαν αυτά που  φτιάχνει  η ίδια η Κουάντ για τον εαυτό της: Ρούχα  για  κορίτσια που ανυπομονούν  να ανακαλύψουν την σεξουαλικότητά τους, που κάτι θέλουν  να δηλώσουν με το σώμα τους. ‘’Έτυχε να ξεκινήσω μια εποχή που αυτό το  ‘’κάτι στον αέρα’’  ήταν έτοιμο να εκραγεί. Τα ρούχα που έφτιαξα ταίριαζαν ακριβώς με  τις συμπεριφορές των τηνέητζερ, με τους ποπ δίσκους, τα εσπρέσο μπαρ και τα τζαζ κλάμπ. Ποτέ πριν η νεολαία δεν ήταν τόσο έντονα στην σκηνή, όπως τότε. ’’ , γράφει η ίδια στην αυτοβιογραφία της  ‘’Quant by Quant’’.  Εκείνη βαφτίζει αυτά τα μικρά φορέματα ‘’μίνι’’ όρος που δανείζεται από το αγαπημένο της αυτοκίνητο Mini cooper. Από το 1965 και ύστερα το μήκος τους ολοένα και ανεβαίνει: ‘’Έρχονται στο μαγαζί να προβάρουν ένα φόρεμα και  μου λένε να το κάνω όλο και πιο κοντό. Αν δεν το κόνταινα εγώ, το κόνταιναν οι ίδιες. ’’ Το μίνι είναι μια ανατρεπτική πράξη που οφείλεται στην μόδα . Απελευθερώνει τις γυναίκες,  τις κάνει να διαφέρουν από την γενιά των μαμάδων τους. Κυκλοφορούν αφήνοντας τους άνδρες άφωνους. Δείχνουν επιθετικές, αλαζονικές, σέξι. Σε αυτή την εικόνα  η Κουάντ προσθέτει  χρωματιστά καλσόν,  παπούτσια με χαμηλό τετράγωνο τακούνι ή λευκές μπότες από λουστρίνι. Το σύνολο συμπληρώνεται από τα νέα γεωμετρικά κουρέματα του Βιντάλ Σασούν: Ένα look που ταιριάζει απίθανα με τις  έξαλλες φιγούρες του σέικ και της μουσικής των Rolling Stones, των Who, των Kings και των Beatles.  Η γυναικεία κομψότητα ξεφύγει εντελώς από τις παραδόσεις της υψηλής ραπτικής  και   η Κοκό Σανέλ, εκνευρισμένη όσο ποτέ,  αποκαλεί το μίνι «απλά απαίσιο».

Η Μαίρη Κουάντ το 1966 παρασημοφορείται από την Βασίλισσα Ελισάβετ για την προσφορά της στην ανθοφορία της Βρετανίας, ένα χρόνο ακριβώς μετά το παράσημο που έχουν παραλάβει οι Beatles. Μέσα σε ελάχιστα χρόνια τα τρομερά παιδιά του Ξέφρενου Λονδίνου, στηρίζουν δυναμικά την οικονομία της χώρας τους.

Pattie Boyd

Space look

Το  μίνι έχει πολλές εκδοχές. Ο  Γάλλος σχεδιαστής Αντρέ Κουρέζ , ο οποίος για πολλούς θεωρείται ο δημιουργός του μήκους ‘’πάνω απ το γόνατο’’ ανεβάζει το μίνι  στις πασαρέλες της υψηλής ραπτικής. Την Άνοιξη του 1964 παρουσιάζει το  ‘’space look’’ με τετραγωνισμένα φορέματα σε φλούο χρώματα και λαμπερά υλικά όπως  PVC , λαμέ, παγιέτες, πούλιες. Οι μπότες που λανσάρει, οι ‘’go go boots’’γίνονται το απόλυτο αντικείμενο πόθου για κάθε τηνέητζερ. Το sci-fi στυλ του έχει και μια σκοτεινή πλευρά,  όπως  τα ρούχα της τεχνοκρατικής δυστοπίας που σχεδιάζει για το φιλμ του Ζαν Λικ Γκοντάρ ‘’Alphaville’’ το 1965.

Ο Ιταλός σχεδιαστής Πιερ Kαρντέν  προσθέτει στο διαστημικό λουκ μια αβαν γκαρντ πινελιά, με σούπερ μίνι τουνικ , κράνη και γυαλιά googles ενώ ο Ισπανός Πάκο Ραμπάν τα διακοσμεί με πλαστικό, αλουμίνιο και σιδερόπλεκτες λεπτομέρειες που θυμίζουν ρούχα ιπποτών, μια στυλιστική εκδοχή που θα ακολουθήσει και στα κοστούμια που σχεδιάζει για την Τζέην Φόντα ως ‘’Barbarella’’ στο ομώνυμο φιλμ του Ροζέ Βαντίμ.

Πριν ακόμη το διαστημόπλοιο Apollo 11 προσεδαφιστεί στη σελήνη, το μοντέρνα κορίτσια έχουν  φροντίσει να ράψουν τις στολές τους.

Η Brigitte Bardot με φόρεμα Paco Rabanne

Ζέφη Κόλια

Η Ζέφη Κόλια γεννήθηκε στον Πειραιά και μεγάλωσε στη Νίκαια. Έχει αρθρογραφήσει σε μια σειρά από πολιτικά, οικολογικά και λογοτεχνικά περιοδικά. Το πρώτο της μυθιστόρημα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος το 2000 και έκτοτε έχει εκδώσει τέσσερα μυθιστορήματα και ένα βιβλίο για παιδιά, το ‘’Ποπ Καφέ, το στέκι των παράξενων πλασμάτων’’. Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικές συλλογές, εφημερίδες, περιοδικά και sites. Το τελευταίο της βιβλίο είναι η βιογραφική μυθιστορία ‘’Λώρα, η τελευταία των Μαρξ’’ (εκδ. Μεταίχμιο)

2017-08-04T11:27:41+00:00 Fashion Passion|0 Comments

Leave A Comment