To Dress Pop στην κουζίνα της Θέμιδας Καρδιόλακα

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κωνσταντινίδης

Η Θέμις Καρδιόλακα είναι αυτή η μαμά που έκανε να μην ακούγεται σαν ανέκδοτο η πρόταση «τα παιδιά μου τρώνε λαχανικά και πολύ το απολαμβάνουν».  Το πρώτο της βιβλίο μαγειρικής «Μαμά, δεν τρώω πράσινα» γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησε το « Όχι πια γλουτένη μαμά»  (και τα δύο από τις εκδόσεις Μίνωας) και πρόσφατα το «Τι φάω στο σχολείο μαμά;» (εκδ. Ελληνοεκδοτική).  Πολλά πρωινά θα την δείτε να μαγειρεύει στην πρωινή εκπομπή ‘Happy Day’ του Alpha ενώ στο το mamaknows.gr θα βρείτε πολλές  «έξυπνες» πράσινες συνταγές για πιτσιρίκια που όταν αντικρίζουν αρακά αρχίζουν τα «μπλιαξ» και  τα «γιακ». Μέχρι τότε σας την συστήνουμε.

Ποια είναι η πιο αγαπημένη σου συνταγή από το νέο σου βιβλίο;
Η συνταγή η οποία με εξέπληξε πολύ ευχάριστα όχι μόνο γιατί είναι φοβερά γευστική αλλά και γιατί αγαπήθηκε από πολλά παιδιά (και το λέω και από τα μηνύματα που έχω λάβει από μαμάδες που αγόρασαν το βιβλίο) είναι τα κεφτεδάκια φάβας. Η φάβα είναι ένα υλικό το οποίο δεν είναι από τα αγαπημένα των παιδιών. Τα κεφτεδάκια αυτά όμως φαίνεται ότι έχουν μεγάλο σουξέ στις μικρές ηλικίες (και όχι μόνο).

Τις συνταγές στο βιβλίο σου μπορούν να τις υλοποιήσουν και μαμάδες  που η κουζίνα δεν είναι το φόρτε τους;
Όλες μου οι συνταγές είναι γραμμένες για μαμάδες που δουλεύουν και δεν έχουν άπλετο χρόνο να αφιερώσουν μέσα στην κουζίνα τους. Είναι πάρα πολύ απλές και εύκολες με υλικά που βρίσκουμε παντού και είναι γρήγορες στην παρασκευή τους.

Από όλες τις πρασινάδες που βάζεις στα φαγητά των παιδιών ποια είναι αυτή  που κερδίζει τα πιτσιρίκια περισσότερο;
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πιο «εύκολα» και πιο «δύσκολα» λαχανικά. Το θέμα όμως δεν είναι τόσο το λαχανικό αλλά ο τρόπος που θα μαγειρευτεί και θα παρουσιαστεί στα παιδιά. Το μπρόκολο π.χ. που δε θεωρείται ένα εύκολο λαχανικό γίνεται καταπληκτικό burger  το οποίο θα κερδίσει ακόμα και το πιο «δύσκολο» παιδί.

Θέμις πες μας  για το πτυχίο του χασάπη.
Α, καλά. Αυτό είναι ένα πτυχίο το οποίο διασκέδασα με την ψυχή μου. Και το διασκέδασαν και οι φίλοι μου διότι με δούλευαν καθημερινά: «H Θέμις ο butcher» μου έλεγαν. Το πήρα όταν ήμουν έγκυος στον γιο μου τον Νικόλα. Χορηγείται από κρατικό φορέα και η φοίτηση είναι δύο μήνες καθημερινών μαθημάτων με υποχρεωτική παρουσία πέντε-έξι ώρες την ημέρα. Τον ένα μήνα κάνεις θεωρητικά μαθήματα και τον δεύτερο πρακτική (κόβεις δηλαδή κρέατα). Μετά δίνεις εξετάσεις και στη θεωρία και στην πράξη και παίρνεις το χαρτί. Στην κοπή είχα στην αρχή λίγο φόβο και ενδοιασμούς αλλά μετά από την πρώτη εβδομάδα με τράβηξε από το χέρι ένας συμμαθητής κρεοπώλης από τον Ασπρόπυργο μου πέταξε ένα κομμάτι κρέας στον πάγκο και μου είπε: «Τι το φοβάσαι ρε; Ξεκοκάλισε το!»  Ε, πήρα μετά και εγώ τα πάνω μου και άρχισα να κόβω- το γεγονός ότι δεν πολυέφτανα τον πάγκο βέβαια, 1.52 ύψος άνθρωπος ας μην το σχολιάσουμε. Πάντως άνετα ξαναπήγαινα στη σχολή και θα την πρότεινα σε όποιον ασχολείται με την μαγειρική. Ξέχασα να σας πω ότι όταν έκανα αίτηση εγώ είχε δύο χρόνια αναμονή για να σε δεχτούν.

Θα μας δώσεις κι ένα εύκολο τρικ σε σχέση με τις πρασινάδες και τα  σνακ των παιδιών μας;
Το μυστικό που πάντα πιάνει είναι το «κρύψιμο» των λαχανικών. Το να μην καταλαβαίνουν δηλαδή τα παιδιά ότι το τρώνε. Αυτό είναι το πρώτο στάδιο με το οποίο ξεκινάμε για να καταφέρουμε κάποια στιγμή τα παιδιά μας να φάνε τα λαχανικά στον ατμό ή ωμά, στην καλύτερη δηλαδή μαγειρεμένη μορφή. Κρύβοντάς τα σε κάποιο φαγητό τα παιδιά μπορεί να μην τα βλέπουν άλλα έρχονται σιγά σιγά σε επαφή με τη γεύση τους. Και έτσι κάποια στιγμή θα τους τα «εμφανίσουμε» και δε θα τους ξενίσει τόσο πολύ η «καινούργια» γεύση.

Δώσε και μια λύση Β όταν το τσαντάκι με το «πράσινο σνακ» γυρνάει ανέγγιχτο από το σχολείο.
Αρχικά, δεν απογοητευόμαστε. Στην προσπάθειά μας να δώσουμε στο παιδί μας κάτι υγιεινό ή κάτι το οποίο δε συνήθιζε να τρώει θα έχουμε και τις αποτυχίες μας (και εγώ τις έχω, μη νομίζετε). Δοκιμάζουμε μία άλλη συνταγή με το συγκεκριμένο «πράσινο» ή «δύσκολο» υλικό. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση (και στο υπογράφω αυτό) να μην τα καταφέρουμε στο τέλος. Ο επιμένων νικά. Πάντα!

Leave A Comment